Zondagmiddag.
Donkergrijs.
Regen.
Op YouTube dit filmpje gevonden.
Grappig.
Precies genoeg om de lucht lichtgrijs te kleuren.
De regen blijft.
A Ninja pays half the rent (VS, 2002), 5 min, regie: Stephen K. Tsuchida
Zondagmiddag.
Donkergrijs.
Regen.
Op YouTube dit filmpje gevonden.
Grappig.
Precies genoeg om de lucht lichtgrijs te kleuren.
De regen blijft.
A Ninja pays half the rent (VS, 2002), 5 min, regie: Stephen K. Tsuchida
Vanavond te zien in Het Ketelhuis: de Zuid-Koreaanse thriller Mother. Van de maker van The Host (2006). De winnaar van de Asian Film Awards gaat over een moeder die wil bewijzen dat haar mentaal gehandicapte zoon niet de moordenaar is. Regisseur Bong Joo-ho zet je daarvij voortdurend op het verkeerde been.
Alleen vanavond gratis te zien tijdens het open-air cinema in het Ketelhuis. De film start zodra de zon onder is en het weer het toelaat.
Vanavond te zien in Het Ketelhuis: de Zuid-Koreaanse thriller Mother. Van de maker van The Host (2006). De winnaar van de Asian Film Awards gaat over een moeder die wil bewijzen dat haar mentaal gehandicapte zoon niet de moordenaar is. Regisseur Bong Joo-ho zet je daarvij voortdurend op het verkeerde been.
Alleen vanavond gratis te zien tijdens het open-air cinema in het Ketelhuis. De film start zodra de zon onder is en het weer het toelaat.
Appelbloesem ontluikt, rokjes beginnen te dagen.
Ik zit binnen. Gesloten luiken,
vergrendelde deur.
Weg van de kranten; ik wil ze niet zien,
de lekkende straling, de bommen,
het opiniegezeur.
Verstoken van Twitter en Facebook
waar het altijd mooi weer is,
wat een terreur.
Altijd zit wel iemand te genieten.
Foursquare toont mij de plek
waar ik niet behoor.
Door de deur klinkt het huilen
van een ziek kind.
Wangen rood als appels
lang voor de oogst.
xc2xa9 Daan de Koreaan, 9-4-2011
In deze tekenfilm voor kinderen leggen Japanners uit wat er in aan de hand is bij de kerncentrale van Fukushima. De hoofdrol wordt gespeeld door het personage Nuclear Boy. Zijn stralingen zijn als scheten en poepjes. En ja, die stinken. Zouden kinderen hier nou echt gerustgesteld door worden?
Terwijl ik kijk naar de live-beelden van de Japanse aardbeving, verschijnt rechts een banner: een advertentie die mij wil aansporen om de unieke stad Tokyo te ontdekken.
Mijn zoontje kijkt op mijn MacBook altijd filmpjes op YouTube. Hij weet niet beter. Niet dat hij weet wat YouTube is, of Apple, laat staan dat hij heeft gehoord van de discussie over auteursrechten van videocontent op internet. Het enige wat hij weet is dat in dat grijze apparaat van papa zijn vrienden wonen: Barbapapa, Nijntje en Bunga de clown.
Zodra hij mijn laptop ziet, roept hij in een emotionele smeekbede hun naam: ‘Bungalu-hoe-hoe!’ Daarbij valt hij dramatisch op zijn kniexc3xabn als ware hij een acteur van het Nationale Toneel die MacBeth vertolkt.
Calimero
Vandaag was hij getuige van de geboorte van Calimero. Zelf ben ik ooit grootgebracht met dat zeurderige kuiken en nu herhaalt de geschiedenis zich weer. Als de ouders van Calimero het ei op een onbewaakt ogenblik alleen laten, wordt Calimero geboren. Met een simpele krak komt hij uit het ei, waarbij de bovenkant van de eierschaal op zijn kop blijft zitten als een veel te grote helm.
Reactie van mijn zoontje: ‘Kapot!’ Even later wandelt ons “kapotte kuiken Calimero” door de straten van het dorp op zoek naar zijn ouders, terwijl mijn zoontje hem naschreeuwt: ‘Kapot, kapot!’
Dat is natuurlijk niet zo aardig van hem. Calimero heeft het al zo moeilijk. Ik denk dat ik maar eens ga beginnen met opvoeden. Om te beginnen wordt er vanaf nu minder naar YouTube gekeken.
Bijna middernacht. Mijn zoontje ligt in zijn bedje te slapen. Ineens begint het huilen. Laat maar even, houd wel op. Nee, het houd niet op. Toch maar even checken of hij slaapt. Ik klim in de badkamer op de rand van het bad en kijk door het bovenste raampje van de badkamer. Van hieruit kan ik normaal gesproken zijn bedje zien. Maar het is te donker; ik zie niks. Bang om hem wakker te maken door teveel aan licht, laat ik hem maar even liggen.
Maar het huilen houdt aan. Een lange gierende geluidsstroom. Mama gaat toch maar even kijken. Ze opent voorzichtig de slaapkamerdeur. Hij staat rechtop in zijn bed. In zijn slaapzakje. Klaar wakker.
'Papa vliegt,' zegt hij.
Papa vliegt? Ineens realiseer ik me dat hij me toch heeft zien kijken door het raampje. Het hoofd van papa in het schemerdonker. De meeste mensen zou het schrik aanjagen, maar mijn zoontje niet. Alleen de droge constatering dat ik vlieg. Een pure waarheid vanuit zijn perspectief. Prachtig.
Nog geen twee jaar oud en hij denkt dat zijn vader kan vliegen. Ik laat hem nog maar even in die waan. Het is altijd mijn droom geweest om te kunnen vliegen, dus laat het maar even waar zijn.
Straks komt hij op een leeftijd dat hij gaat zeggen dat het allemaal onzin is, omdat mensen niet kunnen vliegen en zeker papa's niet en al helemaal mijn papa niet. Ik zie het verongelijkte gezicht en voel de melancholie om de betovering die is verbroken. Lulhannes, denk ik dan. Waarom doe je dat nou, groter groeien?
Voordat het zover is, geniet ik nog maar even van deze pure poxc3xabzie:
PAPA
VLIEGT
Van de week zag ik tijdens het hardlopen de eerste krokussen. Op een of andere manier ben ik dan altijd gerustgesteld. De lente kondigt zich aan. Wisseling van seizoen. Mijn hart maakt een vreugdedansje.
Maar mijn hart maakt ook altijd gekke zijsprongen. Soms ben ik dan met mijn gedachten ineens duizenden mijlen naar het oosten en droom ik van weelderige kersenbloesem in een Koreaanse lente.
Ineens vroeg ik me af: bestaan er ook krokussen in Korea? Voordat ik het weet zit ik dan weer rond te dwalen op Koreaanse nieuwssites en lees ik over de villa's van het Noord-Koreaanse regime, terwijl verderop de bevolking van de honger omkomt. Dag, dichterlijke stemming!
En toen kwam ik deze foto tegen: op sommige plekken in Korea sneeuwt het nog…
foto: Chosun Ilbo
Ik kijk dan nog maar een keer naar de tulpen die in een glazen vaas op mijn eetkamertafel staan te geuren. Ze dragen de belofte van lente in zich. Ik duw mijn neus tussen de bladeren en neem een diepe snuif. Buiten is het donker. Binnen breekt de zon door.
